Po co to pisze?
Żeby móc za jakiś czas do tego wrócić i porównać czy i jak ewoluuje moja osoba.
To co się składa na psychikę człowieka to wg mnie jego charakter, usposobienie, temperament, osobowość. Nie umiem każdej z tych składowych scharakteryzować oddzielnie w odniesieniu do mojej osoby.
Na pewno w różnych okresach swojego życia taka charakterystyka wypadła by inaczej. To wiem na pewno. Z wiekiem zmieniam się. Zmieniają się moje postawy, poglądy, potrzeby, itp., itd.
Z pewnością wynika to z tego, że z wiekiem nabrałam dystansu do wielu spraw. Nauczyłam się odpuszczać, nie spinać, nie walczyć.
Co mnie charakteryzuje? Co przychodzi mi na myśl w pierwszej kolejności?
Otóż mam głęboko zakorzenione umiłowanie piękna, ładu i harmonii (niech to będzie nr 1, 2, 3).
Nawiązując do pkt 1 czyli umiłowania piękna - kocham wszystko co poprawia wizerunek, począwszy od mojego wyglądu, poprzez mój dom, a na świecie skończywszy.
W odniesieniu do siebie samej staram się dbać o wizerunek dlatego lubię ładne i kobiece ciuszki, kosmetyki, a moim fetyszem są torebki. Mogłabym mieć ich niezliczoną ilość. Kiedyś jeszcze namiętnie kupowałam buty. Ale od czasu, gdy zaczęłam mieć problem z ich przechowywaniem oraz zorientowawszy się, że wielu z nich później i tak nie noszę - przystopowałam nieco. Choć i tak mam po kilka par na każdy sezon. I wciąż kupuje nowe. I nadal ich przybywa. Wiadomo dlaczego. Od czasu jak częściej przemieszczam się autem niż pieszo - buty już się nie zużywają tak szybko. Dodatkowo w moim wieku z butów już się nie wyrasta, bo cały czas jest ten sam rozmiar. Ponadto niektóre buty nosimy krótko, bo jedna pora roku trwa tylko parę miesięcy. Więc jedna para butów służy mi czasem latami. Jeśli znikają z półki to zazwyczaj dlatego, że zwyczajnie już mi się znudziły albo zmieniam styl ubierania. Oddaje innym.
Tak więc moją dbałość o piękno rozpoczynam od samej siebie. Oczywiście niezależnie od tego co robię i ile to i tak do piękna mi daleko... Ale staram się ubierać ładnie, raczej klasycznie, choć niekoniecznie elegancko, jednak zdecydowanie bez ekstrawagancji, staram się mieć zawsze ułożone włosy, a na pewno świeże i umyte, maluje się delikatnie, bo nie chodzi mi o to by coś eksponować lub podkreślać, raczej by ukryć niedoskonałości, biżuterię noszę skromną, bez efektu sroki. To tyle w temacie JA.
Uwielbiam też dbać o otaczająca przestrzeń i dlatego nie bez znaczenia pozostaje to jak i gdzie mieszkam. Na to "gdzie" to niekoniecznie wpływ miałam do końca. Bo jak wiadomo chciałabym mieszkać w domu z ogrodem, najlepiej dużym, a jeszcze lepiej na wsi, lub wręcz pod lasem. Ale jeśli już przyszło mi mieszkać w mieście i miałam jakiś tam symboliczny wpływ na to, gdzie to mieszkanie będzie - zdecydowałam się na kamienicę, bo lubię wszystko co retro. I w takim też trochę klimacie urządzam swoje wnętrza. Bo na to "jak" mieszkam wpływ mam już niewątpliwie zdecydowany. W moim domu nie ma klasycznych nowoczesnych zestawów, typu meblościanka, narożnik. Trudno nawet znaleźć dwa takie same meble, bo nawet krzesła przy stole są różne.
Czy tak jest ładnie? Nie wiem sama. Kwestia gustu.
Kiedyś było inaczej. Jeszcze np. 10 lat temu urządzając swoje poprzednie mieszkanie (wtedy jeszcze jako mężatka, więc na wystrój wpływ miałam nie tylko ja) kupowaliśmy meble o nowoczesnej linii, z dodatkami typu stal, matowe szkło, itp. W pokoju stała wielka kanapa w czekoladowym kolorze i nowoczesnym, kanciastym stylu oraz zestaw mebli z tej samej linii, w kuchni był wysoki blat i hokery zamiast stołu. Obecnie od wielu już lat nie byłam w klasycznym meblowym sklepie. Kupuje meble na giełdach, przez Internet, w sklepach z artykułami pochodzenia zagranicznego i dlatego każdy mebel jest inny. Ale ja to lubię. Mimo tego pozornego misz-maszu wszystko utrzymane jest w jednym stylu, klasyczne, w podobnej kolorystyce w ramach jednego pomieszczenia, tworzy całość i jest (chyba?) miłe dla oka. Najważniejsze, że ja się w tym odnajduję, dobrze czuję oraz tak czują się też moje dzieci.
W dbałości o moje osobiste otoczenie nie bez znaczenia pozostaje fakt, że lubię porządek. I to też nawiązuje do pkt 2 czyli umiłowania ładu. Lubię ład w swoim życiu, w pracy, w domu, nawet pokuszę się o stwierdzenie, że też na świecie. Bo w mojej wewnętrznej filozofii wszystko ma swoje miejsce. Gwiazdy mają swoje miejsce we wszechświecie, lądy i wody mają swoje miejsce na ziemi. I dlatego uważam, że człowiek też ma swoje miejsce w czasie i przestrzeni, bo rodzi się w takim, a nie innym momencie i w takim, a nie innym miejscu. I mamy też swoje miejsce w życiu innych ludzi. Czasami gościmy tam przez chwilę, czasami dłużej, a czasami jesteśmy w ich życiu aż do śmierci. Z tym porządkiem w moim życiu to różnie bywa, bo jak wiadomo życie czasem płata nam figle i miesza nieźle, czasem nawet wbrew naszej woli. Ale zawsze staram się, możliwie szybko, wszystkie poplątane nitki życiowe wyprostować i poukładać.
Każda rzecz i przedmiot też mają swoje miejsca. Dlatego dbam o porządek w otaczającej mnie przestrzeni. Lubię sprzątać, bo kocham efekt, który w tej prostej czynności uzyskuję - czystość, ład, porządek. Moje ulubione sprzęty to odkurzacz, mop, miotła, ścierka, gąbka do naczyń. W wersji ogrodowej wymienić tu mogę jeszcze grabie i sekator. Uwielbiam sprzątać. Ponoć to nie jest normalne. Cóż.... Mnie jakoś to nie przeszkadza w życiu. Choć moje umiłowanie porządku czasami bywa uciążliwe dla współmieszkańców, bo wiecznie zaganiam wszystkich do segregowania, sprzątania, układania... No cóż, jak ktoś jest typem bałaganiarza, to potem uporządkowanie przestrzeni zajmuje dłuższą chwilę. Dla mnie bałaganiarz to nie ten kto ma bałagan (bo nawet i mnie on się trafia), ale ktoś komu bałagan w życiu nie przeszkadza. Ktoś kto potrafi z nim żyć dłużej niż chwilę i nie stara się go zlikwidować. Ale ja uważam, że jest w tym pewne niebezpieczeństwo. Bo jeśli przyzwyczaimy się do bałaganu w otoczeniu, zaakceptujemy go, to istnieje ryzyko, że w pewnym momencie nie będzie nam też przeszkadzał bałagan w życiu osobistym...
Kim jest bałaganiarz? Na pewno nie jest to ktoś kto ma chwilowy rozgardiasz, bo taki jest czymś naturalnym w każdym domu, o ile nie trwa dłużej niż parę dni. Ja nie potrafię odnaleźć się w pomieszczeniach, gdzie rzeczy nie mają sobie właściwych miejsc, wszystko jest odkładane przypadkowo, na chybił trafił, niby na chwilę, a leży tam nieskończenie długo.
Chcecie wizualizację? Proszę bardzo. Papierki na podłodze zamiast w śmietniku. Przeczytana książka całymi tygodniami leży na podłodze choć w pokoju jest regał na książki. Zdjęte z suszarki rzeczy rzucone "na chwilę" na krzesło leżą tam wiele dni, a nawet parę tygodni. Czyste rzeczy mieszają się na tych krzesłach z brudnymi. Na biurku stoi talerz z resztkami jedzenia i to nie wczorajszymi, ale z wyraźnymi oznakami zeschnięcia, czyli sprzed kilku dni co najmniej. Kubek po kawie stoi tak długo, że zdążył się już przykleić do podłoża. Wkrętarka leży w pokoju cały czas na podłodze, choć od ostatniego jej użycia minęły ponad trzy tygodnie. Piasek na podłodze wyraźnie zgrzyta co oznacza, że zbiera się tam wystarczająco długo. Kurz na parapetach miał randkę ze ścierką wiele tygodni, a może miesięcy temu. Na innych powierzchniach płaskich kurzu nie widać tylko dlatego, że wytarty został niechcący rękawem lub przykryty jest wieloma innymi rzeczami, które narastają tam w zastraszająco szybkim tempie. Na biurku leżą wyrzucone na szybko z portfela stare paragony, do ewentualnego posprzątania, które nie nadchodzi na tyle długo, że na niektórych zdążył już wyblaknąć nadruk. Mogłabym tak nieskończenie wiele przykładów podać. Bałaganiarz to też ktoś kto nawet gdy sprząta to nadal ma bałagan. Bo przekładając rzeczy z jednego miejsca na drugie jest święcie przekonany, że wykonał kawał dobrej roboty i nie może zrozumieć dlaczego jego wysiłki nie zostały dostrzeżone.
Zapewniam, że wiem co mówię. Od kilku lat żyje z kimś takim i cierpię okrutnie, gdy przebywam w jego pomieszczeniach. Kiedyś próbowałam go mobilizować do regularnych, bieżących porządków. Motywowałam, tłumaczyłam, zachęcałam. Obecnie już nie walczę z tym tak intensywnie jak kiedyś. Trochę już przywykłam. Przymykam oko, a czasami wręcz wolę nie patrzeć, żeby się nie dołować. W końcu to jego dom. Ale wciąż nie umiem zrozumieć jak on może tak żyć i jak to możliwe, że to mu nie przeszkadza. Często narzeka na nudę, w wolnych chwilach na siłę szuka zajęcia, ale nie posprząta. Bo to właśnie o to chodzi, że on nie sprząta, nie dlatego że nie ma czasu czy siły, ale właśnie dlatego że nie widzi, że coś jest nie tak jak być powinno.... Życie w chaosie nie przeszkadza mu .... Staram się jednak nie robić już z tego problemu. Cenię go za inne wartości. Ale pewnie będziemy się ścierać, jeśli kiedyś przyjdzie nam żyć razem. A może to właśnie tak ma być? Może dane nam jest być razem, żeby się uzupełniać? Bo może właśnie los postawił mnie na jego drodze, bo ja kocham sprzątać? Hahaha..... I przyznaję, że czasem to u niego robię. I choć widzę, że to wpędza go w zakłopotanie, co skutkuje często tym, że zabrania mi sprzątać, to tłumacze mu zawsze, że ja to lubię, że przy okazji korona mi przecież z głowy nie spadła. On za to pomaga mi w ogrodzie, poświęcając na to bardzo dużo swojego czasu. No to mamy równowagę. Typowa transakcja handlowa. Coś za coś. Bo w przyrodzie i w życiu musi być równowaga. Harmonia...
I tu odnośnie pkt 3 czyli umiłowania harmonii. Lubię żyć w harmonii z Bogiem, ludźmi i naturą. Jak to się przekłada na moje życie? Jestem osobą nie tylko wierzącą, ale szczerze i prawdziwie wyznającą zasady chrześcijańskie w swoim życiu. Tak też wychowuję swoje dzieci. Np. nigdy niczego nie ukradłam, czy przywłaszczyłam sobie, nie oszukuję, nie kłamię, nie kombinuję, nie plotkuje, nie oczerniam, nie osądzam, jestem sprawiedliwa, serdeczna, uczynna, nie pozostaję obojętna na ludzką krzywdę (zwierzęcą też). Miłuj bliźniego swego jak siebie samego - to moja naczelna zasada w relacjach z innymi. Dlatego też żyję w zgodzie ze wszystkimi, nawet jeśli nie do końca mogę powiedzieć, że kogoś lubię. Szanuje każdego bez względu na jego stanowisko, wykształcenie, stan majątkowy czy status społeczny. Zraniona czy skrzywdzona - długo nie chowam urazy, wybaczam.
Żyję też - na tyle ile się da - w zgodzie z naturą, przyrodą. Jeśli już nie mam wielkiego wpływu na poprawienie stanu środowiska, to przynajmniej staram się tego nie psuć jeszcze bardziej. Oto przykłady. Skrupulatnie i konsekwentnie segreguje śmieci. Bardzo często nadaje rzeczom i ubraniom tzw. drugie życie bo kupuję je w second handach. Ograniczam do minimum używanie jednorazowych reklamówek - zawsze noszę w torebce torbę na zakupy. Kiedy mam kilka spraw do załatwienia w jakiejś dzielnicy w rożnych punktach - zostawiam samochód na jednym z parkingów i między poszczególnymi punktami przemieszczam się pieszo.
Żyje w zgodzie z czasem, porami dnia i roku. Nie buntuję się przeciwko temu na co nie mam wpływu. Niektórzy mi mówią, że to rzadko spotykane, ale ja nigdy nie narzekam na pogodę, nawet jeśli mi ona w danym miejscu i momencie nie odpowiada. Studiowałam geografię i może dlatego łatwiej mi zrozumieć pewne cykle i procesy w przyrodzie. Bo natura rządzi się swoimi prawami. Musimy to uszanować i zaakceptować. I być może dlatego trochę się czasem wkurzam na ludzi, że tak bardzo chcą nią sterować. Kocham wszystko co Pan Bóg stworzył. Od maleńkiego źdźbła trawy począwszy, przez motylka, sarenkę, na monumentalnych górach skończywszy. I naprawdę potrafię się tym szczerze cieszyć.
I to jest taka moja harmonia, moje życie w zgodzie ze wszystkim.
Co stanowi moje zagrożenie?
Lękliwość przed nowym. Wielu nieznanych mi rzeczy boję się na wyrost, wręcz w myśl zasady strach ma wielkie oczy. Chyba dlatego, że boję się ewentualnej porażki. Dlatego zbyt często się poddaję i nie podejmuję niektórych nowych wyzwań, bo boję się że nie podołam, że się ośmieszę, że będzie mi przykro, że coś nie wyszło.
Czarnowidztwo. Tak już mam, że w każdym podejmowanym działaniu widzę najpierw minusy i ewentualne możliwe straty, a dopiero przy głębszej analizie zaczynam dostrzegać plusy i korzyści. Źle mi z tym, staram się z tym walczyć, ale nie przychodzi mi to łatwo. Konsekwencją takiego rozumowania jest to, że niechętnie podejmuję się nowych wyzwań. Nie lubię ryzyka. Tak bardzo bowiem boję się tych potencjalnych strat i niepowodzeń, że potrafi mnie to skutecznie odstraszyć od podjęcia działania i świadomie rezygnuję z możliwych do osiągnięcia gratyfikacji. Bo ze mną jest tak, że wolę czegoś więcej nie mieć, niż stracić coś z tego co mam.
Upór. Jeśli już coś robię to do końca. A jeśli wiem, że mam rację to uparcie będę trwać przy swoim zdaniu.
Niecierpliwość. Nie umiem długo czekać na efekty swojej pracy. Szybko się więc zniechęcam w podejmowanych działaniach, gdy dany proces trwa długo i nie widać choć minimalnych wyników.
Niechęć do zmian. Nie lubię zmian i dlatego jak już się do czegoś przyzwyczaję to będę w tym trwać do końca, nawet gdy ewentualne "nowe" może być o wiele lepsze. Jedyną zmianą jaką łatwo znoszę, a nawet lubię, to zmiana mieszkania. Być może dlatego, że lubię urządzać swoje M, a gdy już gdzieś zbyt długo mieszkam, to niewiele mam tam do zrobienia. Może dlatego kupiłam działkę, żeby mieć kolejny kawałek przestrzeni do zagospodarowania.
